Op zeer jonge leeftijd, na het leren schrijven op de basisschool, vond ik woorden in de juiste volgorde zetten om zo een zin te krijgen zeer interessant. In het gezin waar ik opgroeide was altijd wel iets wat ik niet onder woorden kon brengen en schreef het daarom op de scheurkalender die in het kleinste kamertje hing. Dat werd mij niet altijd in dank afgenomen. De woorden in mijn zinnen werden niet altijd in die vorm gewaardeerd. Veel is in die tijd verscheurd. Eentje weet ik nog te herinneren: Liefde maakt blind, daarom draag ik een bril. En dat was meer omdat, nou ja, vul maar in.
 
Op de basisschool was er iedere week een bezigheid waaruit je kon kiezen. Boetseren, haken, weven en toneel. Ik koos altijd voor toneel, daar kon ik iemand anders zijn en mijn creativiteit kwijt in het spel.
Vaak werd er gevraagd een opstel te schrijven om te zien of je iets geleerd had van de Nederlandse lessen. Dan liet ik mijn verbeelding de vrije loop en schreef ik teksten waarin bijvoorbeeld Frisia in Harlingen werd bezocht in het weekend. Want ieder kind in Harlingen wist: in het weekend kun je daar afgekeurde spekjes uit de containers halen. Daarvan schreef ik een opstel waar alles in stond, hoe je er kwam, wat je moest doen, en wat er kon gebeuren als de politie kwam. Mijn leraar vond het inhoudelijk niet goed, het woord toen stond zo vaak in de tekst dat volgens hem de titel beter: Toen kon zijn dan: Gratis Spekjes.
In de laatste klas van de basisschool schreef ik voor het toneel een stuk dat met kerst opgevoerd werd in de klas.
 
Op het voortgezet onderwijs schreef ik de gedichten bij de surprises die wij met de gehele familie voor 5 december maakten. De eerste regel was het lastigst, maar zodra die op papier stond, kwamen de woorden sneller dan ik ze kon opschrijven. In die tijd schreef ik ook songteksten die we zelf inzongen en op een bandje opnamen. Zonder dat ik er erg in had, bleef schrijven dus steeds terugkomen.
 
Mijn doel was helikopterpiloot worden. Helaas, mijn ogen werden slechter. De school waarop ik zat was een oud klooster met om het plein hoge muren met prikkeldraad en glasscherven. Ik had een keer op een bord gezet dat ze dat hadden gedaan omdat ze bang waren dat leerlingen wilden ontsnappen.
 
Dat werd mij ook niet in dank afgenomen. Na drie jaar wat aanmodderen — ik haalde meer grappen uit dan dat ik bij de les was — vertrok ik en kwam op een andere school.
 
Mooi, dan ga je werken, leert een vrouw kennen, trouwt, krijgt kinderen en in die periode had ik ook nog een clubhuis achter onze woning. Het ‘Animal House’. Daar kwamen een stel figuren langs die hun sterke verhalen in het ‘Animal House’ hadden verteld en die ik vervolgens had opgeschreven.
Totdat ineens een boek met die verhalen klaar was en een goede vriendin mij tussen neus en lippen door zei: “Dat verhaal van die praam, ga zo door.”

Nee, eigenlijk had ik nooit de bedoeling schrijver te worden…